วันนี้วันเสาร์แล้วซินะเร็วจัง

วันพรุ่งนี้เราก้อจะกลับกรุงเทพแล้วล่ะ

ว่าจะขัยรถออกจากลำปางประมาณบ่าย 3 โมงก้อคงถึงกรุงเทพประมาณเที่ยงคืนมั้ง

ไม่รู้เหมือนกันนะ

แต่ช่วงนี้ก้อเซ็งอ่ะ เบื่อ

ไม่อยากมีแฟน ไม่อยากต้องคิดมากอะไรทั้งนั้น

เพราะว่าไรอะเหรอ

เมื่อวานทะเลาะกับโบ้ท เบื่ออ่ะ

ทำไมโบ้ทไม่เคยสนใจความรู้สุกเรามั่งเลยนะ

เมื่อวานโบ้ทบอกว่าจะไปกินเหล้ากับพี่ๆที่ทำงานร้านอาหารไทยด้วยกัน

เราก้อเออ ไปดิ ไปนานไหม มันก้อว่าไม่นานหรอก

แล้วมันก้อไป เราโทรไปหาอีกทีประมาณเกือบเที่ยงคืน

โบ้ทบอกว่าตอนนี้กำลังไปหาพักพี่เค้ามานั่งคุยกันต่อ

เราก้องง ทำไมต้องไปด้วยอ่ะ ไปทำไม

มันก้อว่าเออไปแปบเดียวเดี๋ยวกลับ

กลับแล้วจะโทรหานะ

เราก้อโอเค แต่มีเซ็งอ่ะ

แต่รู้ไหมว่าเกิดไรขึ้นหลังจากนั้น

เราก้อนอนรอไปประมาณตี 2 ครึ่งของบ้านเราก้อประมาณ ตีห้าครึ่งของโบ้ท

โบ้ทก้อยังไม่โทรมา เราก้อไรว่ะไมไม่โทรมา

เราเลยโทรไปหาอ่ะ

ที่ไหนได้ถึงกับอึ้ง

โบ้ทปิดมือถืออ่ะ ทำไมต้องปิดมือถือไม่เข้าใจ

เลยโทรเข้าไปที่หอโบ้ทก้อติดนะแต่ไม่มีคนรับ

เราโทรไปประมาณ 30 กว่ารอบ ค่าโทรศัพท์ก้อครึ้งละ 7 บาท

ก้อไม่มีคนรับ อยากจะบ้าตาย

นอนร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้วอ่ะ

ขนาดเขียนไดอารี่อยู่ตอนนี้น้ำตายังไหลเลย

เบื่ออ่ะ ทำไมต้องทำกับเราอย่างนี้ด้วย

นอนร้องไห้ไปจนหลับ

แล้วสะดุ้งตื่นมาอีกที ตี 5 ครึ่งของเรา ก้อแปดโมงครึ่งของโบ้ โบ้ทเพิ่งโทรมา

เราเลยโทรกลับว่าไมต้องทำกับเราอย่างนี้ด้วยอ่ะ

มันก้อไม่ได้ว่าไรบอกแต่ว่าไม่ได้ไปไหนกลับมานอนที่ห้องนั่นแหละ

แต่ถามไหนอมพระมาพูดเราก้อไม่เชื่ออ่ะ

รู้สึกเหนื่อยใจมากมาย ไม่รู้จะทำไงดีแล้วกับชีวิต

อยากเลิกแต่ก้อทำไม่ได้

อยากรู้ว่าโบ้ทเค้าทำกับเราอย่างนี้เพื่ออะไรกัน

เค้าต้องการให้เราทนไม่ได้แล้วขอเลิกกันไปใช่ไหม

เราอยากรู้เพียงแค่โบ้ทบอกเราก้อจะทำ

แต่ทำไมต้องมาทรมานกันอย่างนี้ด้วย

อยากบอกว่าตอนนี้ปวดหัวมากมาย

อยากจะตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไป

ไม่รู้จะทำไงแล้วอ่ะ ไม่รู้จะทำไงจิงๆนะ

โบ้ทบอกว่าถ้าทนไม่ได้ก้อให้ไปอยู่กับโบ้ทที่ออสเตรเลียเลยดิ

โบ้ทพูดงี้อย่าพูดจะดีกว่าไหมอ่ะ

ทั้งๆที่โบ้ก้อรู้จักเราและบ้านเราดี

มันไม่มีทางที่เราจะทำได้อ่ะทั้งๆที่เราอยากไปมาก

แม้ไม่มีโบ้ทอยู่ที่นู่นเราก้ออยากไปเพราะว่าเราอยากเรียนต่อมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แต่เราไปไม่ได้เพราะต้องอยู่ร้านทำงานกับที่บ้าน

เฮ้อ เราควรทำไงดีอ่ะ ปวดหัวมากจนคิดไรไม่ออก

ร้องไห้ได้ทั้งวันทั้งคืน

อยากหาแฟนใหม่ หาคนใหม่

แต่ก้อไม่มีหลงทางมาเลยอ่ะ

ทำไมไม่เข้าใจ ทำไมโบ้ทถึงทำกับเราอย่างนี้

จะบอกว่าถึงบ้านแล้วหรือโทรมาหาก้อยังดี

แต่เล่นไม่สนใจกนปิดมือถือหนีกันขนาดนี้มันเกินไปไหม

เราทำรให้โบ้ทมากมายนักหรือไงอ่ะ

เฮ้อ

เดี๋ยวกลับกรุงเทพขอเวลาไปทำใจหน่อยเถอะนะ

จะไปเที่ยวให้หายเหงา จะพยายามเลิกร้องไห้

แม้จะยากก้อเถอะนะ

ไม่มาเขียนไดอารี่ซัก 1 อาท้ตย์แล้วกันนะ

มาเขียนอีกทีคงวันพฤหัสมั้ง แล้วเจอกันก้อแล้วกันนะ

( ขับรถกลับขอให้มีรถมาชนรถเราให้ตายไปเลยก้อดีนะ จะได้ไม่ต้องกลุ้มอ่ะ สาธุ )