ขออนุญาตไม่เขียนไดอารี่ชั่วคราวนะคะ
เพราะว่าตอนนี้แอนกลับมากรุงเทพกระทันหัน
เนื่องจากว่าวันที่ 22 พฤษภาคม 2551 ย่าโทรมาหาเราตอนบ่าย 2
ร้องห่มร้องไห้ เราก้อนั่งเล่นเน็ตอยู่เรื่อยเปื่อย
ย่าโทรมาบอกว่า
พ่อเราตายแล้ว อยู่โรงพยาบาลตอนนี้
เรานะ งงไปเลยอ่ะ พ่อเราเนี่ยนะ
ย่าบอกว่าเป็นลมแล้วก้อตาย
เราก้อร้องไห้เลยอ่ะ บอกว่าเออจะรีบขับรถไปไปกับอาเชาว์
เราก้อเลยขับรถกลับมากรุงเทพกับอาเชาว์และน้องปู
กลับมาถึงกรุงเทพตอน 2 ทุ่มครึ่ง
ก้อไมทันเค้ารดน้ำศพเอาศพเข้าโลงไปแล้ว
เศร้าใจอ่ะร้องไห้แทบตาย
เบญจเพศใช่ไหมเนี่ย
พ่อเราตายวันที่ 22 พ.ค. เราวันเกิด 29 พ.ค. อายุครบ 25 ปี
โทรบอกน้องเอ็มที่นิวซีแลนด์เลยอ่ะ
น้องก้อเลยบินมาถึงวันเสาร์นี้
โทรบอกโบ้ทตั้งแต่ต้นร้องไห้ให้โบ้ทเลยอ่ะ
โบ้ทก้อว่าจะกลับแต่เราไม่ให้กลับเพราะจะเรียนใกล้จบคอสส์แล้วอ่ะ
ช่วงนี้ก้อคงไม่ได้เขียนไดอารี่และไม่ได้ไปเยี่ยมใครซักพักนะคะ
ขอให้พ่อเรานอนหลับให้สบายแล้วกัน
พ่อตายเพราะหัวใจวายเฉียบพลันคงเพราะว่าพักผ่อนไม่พอ
เพราะเมื่อคืนดูบอลไอ้ผีแดงไรนั่นแล้วพ่อก้อเชียร์ผีแดง
คงดีใจมากไปหน่อยตอนเช้าก้อยังดีๆอยู่แต่คงตื่นแต่เช้าอ่ะ
แล้วเมื่อคืนก้อดูถึงเช้าด้วยไง
พอกลับมาบ้านตอนเที่ยงก้อบ่นว่ามึนหัวแล้วก้อล้มไปเลย
ไอ้ผีแดงเป็นพิษ
เราคงกลับประมาณวันที่ 30 พ.ค.มั้งเพราะเผาพ่อวันอังคารที่ 27 นี้
แล้วชั้นจะทำใจได้ไหมเนี่ย
